Luter światoburca?

Luter światoburca?

Co roku 31 października protestanci świętują Dzień Reformacji na pamiątkę ogłoszenia przez Marcina Lutra 95 tez na temat odpustów. Luter opublikował ....

Akademia Konfesyjnego Luteranizmu cz. 1

Akademia Konfesyjnego Luteranizmu cz. 1

Czym jest konfesyjny luteranizm? Czemu jako część ewangelików musimy definiować się w ten sposób? Duchowny Luterańskiego Ewangelickiego Kościoł....

Jak miłosierny Bóg może pozwolić na istnienie cierpienia i zła?

Jak miłosierny Bóg może pozwolić na istnienie cierpienia i zła?

Bóg jest wszechwiedzący, a skoro Jezus umarł i zmartwychwstał, oznacza to, że możemy mu w tym zaufać. Bóg, który wie wszystko jest mądrze....

Pokuta

Pokuta

Jesteśmy teraz w okresie wielkanocnym. Jest to czas wielkiej radości, na togach naszych duchownych ponownie widzimy komże, a na ołtarzu goszc....

Rzeczywista Boża Miłość

Rzeczywista Boża Miłość

W dobie czasów Internetu, tzw. alternatywnych stylów życia, wielu ludzi, w tym i wierzących chrześcijan zastanawia się jak pogodzić nowe trendy ,w....

Stanowisko WELS w sprawie antychrysta

Stanowisko WELS w sprawie antychrysta

Przedstawiamy tłumaczenie oficjalnego dokumentu Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Synodu Wisconsin (WELS)  dotyczące stosunku luteranizmu do instytucji pa....

Prawo i Ewangelia

Prawo i Ewangelia

 

W jaki sposób Luteranie rozumieją na podstawie Słowa Bożego, że księża  mają nauczać równocześnie Zakonu Starego Testame....

Eucharystia w luteranizmie  i w innych kościołach protestanckich

Eucharystia w luteranizmie i w innych kościołach protestanckich

 

 Kiedyś wielki polski papież Jan Paweł II mówił o dwóch płucach chrześcijaństwa: wschodnie – prawosławie i zachodni....

Predystynacja

Predystynacja

Wykład ks. dr Marcina Lutra  Słyszę, że między szlachtą i znamienitymi osobami rozsiewane są okropne twierdzenia na temat predestynacji czy opatrzno....

Konfesja Augsburska

Konfesja Augsburska

Konfesja Augsburska, wygłoszona w 1530 roku w Augsburgu, pozostaje podstawową Księgą Symboliczną luteranizmu. Wiele bowiem kościołów tej tradycji np. w ....

Przedstawiamy tłumaczenie oficjalnego dokumentu Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Synodu Wisconsin (WELS)  dotyczące stosunku luteranizmu do instytucji papiestwa. Tekst zawiera również krótki rys historyczny przedmiotowego zagadnienia i jego ewoluowanie na przestrzeni czasu w innych konfesyjnych kościołach luterańskich.

Przytoczone jest tutaj również stanowisko Luterańskiego Kościoła Synodu Missouri (LCMS).  

O ile Synod Missouri prezentuje tutaj łagodniejsze podejście, Synod Wisconsin konsekwentnie podtrzymuje poglądy ks. dr. Marcina Lutra zawarte w Księgach Symbolicznych.

Na podstawie tego dokumentu możemy dostrzec różnice w podejściu do zagadnienia przez dwa najważniejsze luterańskie kościoły konfesyjne.

Stanowisko w Sprawie Antychrysta

Wstęp do stanowiska

Gdy Marcin Luter wzrastał we własnym poznaniu ewangelii, wzrastał też w przekonaniu, że papiestwo jest Antychrystem. Broszura WELS  z 1954 r. zatytułowana „Antychryst” ujmuje to w taki sposób: „Dlatego, że Luter tak bardzo umiłował Ewangelię, jego wiara instynktownie odrzuciła i zaprotestowała w  wyraźny sposób, gdy papież postawił siebie w miejsce Chrystusa i ogłosił Jego dzieło niewystarczającym i  daremnym. W ten właśnie sposób wiara Lutra użyła proroctwa z Pisma Świętego. Od niego założenie, że Papież jest Antychrystem, stało się artykułem wiary.

Luter nie pozostawił żadnych wątpliwości co do swojego stanowiska wobec papiestwa, gdy pisał: „Ta nauka (o zwierzchnictwie papieża) wyraźnie ukazuje, że papież jest owym prawdziwym antychrystem, który wyniósł i wywyższył się ponad Chrystusa, ponieważ właśnie nie chce, aby chrześcijanie byli zbawieni bez jego władzy, która wszakże jest niczym i nie została przez Boga ustanowiona i polecona.To jest odpowiednie określenie: "wynosi się ponad Boga i przeciw Bogu"(…). Papież zaś przeszkadza tej wierze powiadając, że jego należy słuchać, jeżeli ktoś pragnie być zbawiony.” (Artykuły szmalkaldzkie, IV, 10-12)

W kolejnych stuleciach po śmierci Lutra, Luteranie akceptowali jego stanowiskobez kwestionowania i zastrzeżeń. Jednakże, w latach 60-tych XIX wieku, wątpliwości na temat tego twierdzenia pojawiły się w luteranizmie. Powstały w Synodzie Iowa, który odmówił nadania statusu doktryny nauczaniu, że papiestwo jest antychrystem. Nauczanie to zamieścili w kategorii „otwartego pytania”. Synod Missouri na tamten moment stanął w obronie pogląduKsiąg Wyznaniowych, że proroctwa na temat antychrysta są wypełnione przez papiestwo.

Mimo to Synod Iowa w dokumencie wydanym w 1904 r. kontynuował nauczanie poglądu, że to tylko „ludzkie zastosowanie” nauczania Pisma Świętego pozwala na ogłaszanie papiestwa antychrystem. Synod Iowa stał się częścią American Lutheran Church (ALC), a jego nauczanie o antychryście utrzymało się w nowej unii. Od 1930 r. American Lutheran Church naucza, że to jedynie „historyczny osąd”, by nazywać papiestwo antychrystem. W 1938 r. ten pogląd został oficjalnie usankcjonowanyw deklaracji ALC „ Sandusky Declaration”, który mówił:

„…przyjmujemy historyczny osąd Lutra w Artykułach Szmalkaldzkich… że papież jest antychrystem… ponieważ pomiędzy wszystkimi manifestami mocy antychrysta w historii świata i Kościała z przeszłości, nie ma żadnego, które pasuje lepiej do opisu z 2 Tes. 2 niż papiestwo. Odpowiedź na pytanie, czy w przyszłości leżącej przed nami, przed ponownym przyjściem Chrystusa, może pojawić się wyjątkowy przejaw i skoncentrowanie mocy antychrysta istniejącej obecnie (a poprzez to pełniejsze wypełnienie 2 Tes 2), zostawiamy Panu i Władcy Kościoła oraz historii świata.” (Sandusky Declaration , VI, B, 1) [tłum. własne]

W swoim „Brief Statement” [„Zwięzłe oświadczenie”] z 1932 r. Synod Missouri odrzucił nauczanie, że identyfikacja papiestwa jako antychrysta jest tylko osądem historycznym. Zawarto tam deklarację: „Proroctwa z Pisma  Świętego dotyczące antychrysta… są wypełniane przez Papieża Rzymu i jego władzę zwierzchnią”. Podpisano się również pod „oświadczeniem naszego wyznania, że papież jest owym antychrystem’”. Ogłoszono, że doktryna o antychryście „ma nie być zawarta w puli otwartych pytań” („Brief Statement” 43, 44)  

Jednakże, wraz z upływem czasu, Synod Missouri zaczął wycofywać się ze swego poprzedniego stanowiska. W 1951 r. Report of the Advisory Committee on Doctrine and Practice of the Lutheran Church—Missouri Synod [Raport Komitetu Doradczego w sprawie Doktryny i Praktyk w Kościele Luterańskim Synodu Missouri] mówił:

 „Pismo nie naucza, że papież jest antychrystem. Naucza, że antychryst się pojawi (jako proroctwo). My identyfikujemy antychrysta z papiestwem. Jest to osąd historyczny oparty na Piśmie. Zbór wczesnochrześcijański mógłnie określać antychrysta tak, jak my. Gdyby w Piśmie było jasno przedstawione nauczanie o tym, byliby w stanie oceniać na nasz sposób. Ponadto, cytowanie stanowiska z „Lehre Und Wehre” (z 1904r. autorstwa Dr. Stoeckhardt’a, w którym ocenia się papiestwo jako antychrysta), jest zbyt dalekim posunięciem.

Ten punkt widzenia został zatwierdzony przez Kongres Kościoła Luterańskiego Synodu Missouri  w Houston w 1953 r. Na tym właśnie zjeździe zostało naszkicowane „Stanowisko w sprawie antychrysta”. The Joint Doctrinal Committees of the Synodical Conference [Połączone Komisje Doktrynalne Konferencji Synodów]przyjęły to oświadczenie 15 października 1958 r., i zgłosiły na Lutheran Synodical Conference Convention[Zjeździe Konferencyjnym Synodów Luterańskich] w 1960 r. „Stanowisko w sprawie antychrysta” zostało przyjęte przez Ewangelicko Luterański Synod Wisconsin (WELS) na zjeździe w Saginaw w stanie Michigan w 1959 r, bez jednego głosu przeciw. Jednakże, Synod Missouri nigdy formalnie go nie przyjął.

Podsumowując, cytując oświadczenie z eseju napisanego w 1957 r., który pokazuje doktrynę w odpowiedniej perspektywie:

 „Nauczanie, że Papiestwo jest Antychrystem nie jest fundamentalnym artykułem wiary…Nie jest to artykuł na którym opiera się wiara ku zbawieniu, od której zależy trwanie lub upadek Chrześcijaństwa. Nie możemy i nie zaprzeczamy bycia Chrześcijaninem osobie, która nie zauważa prawdy o papieżu będącym antychrystem. Jednak, jest to ważne zagadnienie i nie powinno być ono odstawione na bok lub lekceważone. Jest to jasno pokazane w nauczaniu o Królestwie Bożym, a w Biblii nie ma niczego niepotrzebnego i bezużytecznego; Bóg chce, byśmy wiedzieli o antychryście…. Ten artykuł jest jasno wyrażony w Księgach Wyznaniowych i ktokolwiek temu zaprzecza, odchodzi od wiary swoich ojców; nie może być ze swego wyznania luteraninem. Luterański kaznodzieja powinien wiedzieć, wierzyć i nauczać tego artykułu albo szczerze przyznać, że już nie zgadza się z Księgami Wyznaniowymi. Jeżeli u schyłku dni tego świata cenimy zbawczą doktrynę o odkupieniu naszych grzechów przez krew Jesusa Chrystusa, Człowieka i Boga, powinniśmy mieć na uwadze fakty dotyczące antychrysta”  ("The Scriptural Doctrine of the Antichrist," Our Great Heritage, tom 3,strony 601,602)” [tłum. własne]

Stanowisko w sprawie Antychrysta

I. Pismo Święte  mówi o wielu mocach i siłach, które są aktywne i wrogie wobec Chrystusa i Jego Kościoła, i używa terminu „antychryst” w odniesieniu do niektórych z nich.

Dn 11:36-38; o królu czyniącym z siebie boga, rozdającego w nagrodę za wierność, władzę i ziemie  Mt 24:22-25; o powstaniu w czasach ostatecznych fałszywych proroków i mesjaszów , czyniących cuda, zwodzących wielu 1 Tm 4:1-3;  o powstaniu nauk szatańskich min. o zabranianiu małżeństw, przyjmowaniu pokarmów z 2 Tm 3:1-9; o złych ludziach samolubnych bluźnierczych, miłujących bardziej rozkosze niż Boga, przewrotnych, na pozór pobożnych. 1 J 2:18-22 o kryterium rozpoznawalności antychrysta na podstawie zaprzeczania, że Jezus jest Chrystusem- Pomazańcem Bożym i poddaje „w wątpliwość Ojca i Syna”; 1 J 4:1-6; o kryterium rozpoznawalności antychrysta po wyznaniu, że „Jezus nie przyszedł w ciele” oraz nie słuchaniu nauki Apostołów. 2 J 7; powtórzenie kryterium rozpoznawalności antychrysta po wyznaniu, że „Jezus nie przyszedł w ciele” .

Te i podobne fragmenty ujawniają Kościołowi, że  siły antychrysta będą objawiać się w różnych, powracających formach aż do końca czasu.

II. Jednakże Pismo mówi także o konkretnym, osobowym ucieleśnieniu mocy antychrysta, w którym niegodziwość fałszywego nauczania sięga zenitu (2 Tes. 2:1-12): „Co się zaś tyczy przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa i spotkania naszego z nim, prosimy was, bracia, abyście nie tak szybko dali się zbałamucić i nastraszyć, czy to przez jakieś wyrocznie, czy przez mowę, czy przez list, rzekomo przez nas pisany, jakoby już nastał dzień Pański. Niechaj was nikt w żaden sposób nie zwodzi; bo nie nastanie pierwej, zanim nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek niegodziwości, syn zatracenia. Przeciwnik, który wynosi się ponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest przedmiotem boskiej czci, a nawet zasiądzie w świątyni Bożej, podając  się za Boga. Czy nie pamiętacie, że jeszcze będąc u was, o tym wam mówiłem? A wiecie, co go teraz powstrzymuje, tak iż się objawi dopiero we właściwym czasie. Albowiem tajemna moc nieprawości już działa, tajemna dopóty, dopóki ten, który teraz powstrzymuje, nie zejdzie z pola. A wtedy objawi się ów niegodziwiec, którego Pan Jezus zabije tchnieniem ust swoich i zniweczy blaskiem przyjścia swego. A ów niegodziwiec przyjdzie za sprawą szatana z wszelką mocą, wśród znaków i rzekomych cudów. I wśród wszelkich podstępnych oszustw wobec tych, którzy mają zginąć, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić. I dlatego zsyła Bóg na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu, aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz znaleźli upodobanie w nieprawości”

Z powodu  tego właśnie aspektu mocy antychrysta, Księgi Wyznaniowe posługują się terminem „antychryst”, a my w potwierdzeniu wiary luterańskiej także używamy tego pojęcia. Fragmenty z  Ksiąg Wyznaniowych Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego rozprawiających na temat Antychrysta:

Apologia Konfesji Augsburskiej XV, 18,19

18. A na cóż w sprawie oczywistej potrzebne są słowa? Jeżeli nasi przeciwnicy bronią kultów ustanowionych przez ludzi, że to nimi i przez nie zasługuje się na usprawiedliwienie, łaskę i odpuszczenie grzechów, to po prostu ustanawiają władztwo antychrysta. Albowiem władztwo antychrysta jest tym nowym kultem Boga, opierającym się na autorytecie ludzkim, odrzucającym Chrystusa, tak jak władztwo Mahometa ma kulty, ma uczynki, przez które chce się usprawiedliwić przed Bogiem, a nie myśli o tym, że ludzie usprawiedliwieni zostają przed Bogiem darmo dzięki wierze ze względu na Chrystusa. Tak i papiestwo będzie częścią władztwa antychrystowego, jeżeli broni kultów ustanowionych przez ludzi w tej myśli, że one usprawiedliwiają. Ujmują bowiem chwały Chrystusowi, gdy nauczają, że zostajemy usprawiedliwieni nie ze względu na Chrystusa darmo przez wiarę, lecz przez kulty, najbardziej zaś, gdy nauczają, że te kulty są nie tylko pożyteczne do usprawiedliwienia, lecz także potrzebne, jak powyżej w artykule ósmym [Konfutacji] się wypowiadają, gdzie potępiają nas za to, że powiedzieliśmy, iż do prawdziwej jedności Kościoła nie jest potrzebne, by wszędzie były jednakowe obrzędy przez ludzi ustanowione.
19. Daniel (11,38) zaznacza, że nowe kulty wymyślone przez ludzi będą stanowiły tylko [zewnętrzną] formę i [wewnętrzny] system władztwa antychrystowego. Powiada bowiem: boga Maosim będzie czcił w jego miejscu, a boga, którego nie znali jego ojcowie, czcić będzie złotem, srebrem i drogocennymi kamieniami. Tutaj opisuje nowe kulty, ponieważ mówi, iż czczony jest taki Bóg, którego ojcowie nie znali.

Apologia Konfesji Augsburskiej XXIV 97,98:

97. Podobne było przekonanie bezbożnych w Starym Testamencie, że zasługują na odpuszczenie grzechów nie darmo dzięki wierze, lecz dzięki ofiarom przez samo ich dokonanie. Dlatego powiększali kulty i ofiary, ustanawiali kult Baala w Izraelu, a także w Judei składali ofiary w świętych gajach. Toteż prorocy, potępiwszy to przekonanie, prowadzą wojnę nie tylko z czcicielami Baala, lecz także z innymi kapłanami, którzy składali zarządzone przez Boga ofiary w bezbożnym mniemaniu o ich skuteczności ex opere operato (por. Jer. 2,26; 17,1 i n.). Zaiste, tkwi w tym świecie przekonanie i tkwić będzie zawsze, że kult i ofiary są przebłaganiami. Ludzie cieleśni nie podzielają tej myśli, by jedynie ofierze Chrystusowej przyznać ten zaszczyt, że jest ona przebłaganiem, ponieważ nie rozumieją sprawiedliwości z wiary, lecz równy zaszczyt przyznają pozostałym kultom i ofiarom.

98. Tak więc w Judei panowało u bezbożnych kapłanów fałszywe przekonanie o ofiarach, tak w Izraelu trwały kulty baalowe, a jednak był tam Kościół Boży, który odrzucał bezbożne kulty. Podobnie i w państwie papieskim panuje kult baalowy, to znaczy nadużycie mszy, którą odprawiają, by przez nią zasłużyć odpuszczenie winy i kary dla niesprawiedliwych. I wydaje się, że ten kult baalowy trwać będzie razem z władztwem papieskim, aż przyjdzie Chrystus na sąd i chwałą swojego przyjścia zniweczy władztwo antychrysta. (…)

Artykuły Szmalkaldzkie II, II, 25

25. Także wzywanie świętych jest częścią nadużyć i błędów antychrysta, jest sprzeczne z pierwszym naczelnym artykułem i podważa poznanie Chrystusa. Nie zostało nakazane i nie opiera się na radzie ani na przykładzie, ani na świadectwie Pisma. Wszystko jest nam lepiej i pewniej podane w Chrystusie się, tak iż nie potrzebujemy wzywania świętych, a chociażby nawet była to rzecz cenna, jednak jest to rzeczą bardzo zgubną.

Artykuły Szmalkaldzkie II, IV, 10-14 (zobacz też: Formuła Zgody, Solida Declaratio, X, 20):

10. Ta nauka wyraźnie ukazuje, że papież jest owym prawdziwym antychrystem, który wyniósł i wywyższył się ponad Chrystusa, ponieważ właśnie nie chce, aby chrześcijanie byli zbawieni bez jego władzy, która wszakże-jest niczym i nie została przez Boga ustanowiona i polecona.
11. To jest odpowiednie określenie: "wynosi się ponad Boga i przeciw Bogu", jak mówi Paweł (II Tes. 2, 4). A tego zaiste nawet Turcy i Tatarzy nie czynią, chociaż są zażartymi wrogami chrześcijan, lecz pozwalają, by w Chrystusa wierzył, ktokolwiek chce, i przyjmują od chrześcijan podatek i wyrazy zewnętrznego, czyli cielesnego posłuszeństwa.
12. Papież zaś przeszkadza tej wierze powiadając, że jego należy słuchać, jeżeli ktoś pragnie być zbawiony. Tego zaś uczynić nie chcemy, choćby nam, z tego powodu i umrzeć przyszło w imieniu Pana.
13. A to wywodzi się w ogóle stąd, iż papież chciał być z prawa Bożego najwyższą głową chrześcijańskiego Kościoła. Dlatego zrównał siebie z Chrystusem i wreszcie wyniósł się ponad Chrystusa, i chciał, by głoszono o nim jako o głowie, następnie o panu Kościoła, potem całego świata, po prostu jako o ziemskim Bogu, aż wreszcie usiłuje takie i temu podobne polecenia wydawać samym aniołom w niebie.
14. A gdy porówna się z sobą celem uchwycenia różnicy dogmat papieski i Pismo św. i zestawi jedno z drugim, to wyraźnie okazuje się, że dogmat papieski, nawet ten najlepszy, zestawiony jest z elementów cywilnego, cesarskiego, pogańskiego prawa i dotyczy spraw politycznych, sądowych i prawnych, jak tego dowodzą dekretalia, ponadto ustala ceremonie świątynne, kwestie strojów, pokarmów, osób i tym podobnych zabawnych drobiazgów, rzeczy fantastyczne, po prostu żarty ponad miarę, a wśród wszystkiego tego prawie nic nie nią o Chrystusie, o wierze i o przykazaniach Bożych. Wreszcie ukazuje się sam diabeł, gdy wysuwa się ponad Boga i przeciw Bogu i rozsiewa kłamstwa papieskie o mszach, o czyśćcu, o życiu mniszym, o własnych uczynkach, hucznych nabożeństwach (na których w szczególności samo papiestwo się zasadza i opiera), wszystkich chrześcijan zaś, którzy nie chcą i obrzydliwości papieskich ponad wszystkim innym stawiać, rozgłaszać i poważać, potępia, zabija i dręczy. Dlatego jak nie możemy oddawać czci religijnej samemu diabłu i uwielbiać go zamiast Pana i Boga, tak nie możemy też tolerować jego wysłannika, papieża, czyli antychrysta, w jego Królestwie jako głowy i pana. Właściwością bowiem władania papieskiego jest lać i zabijać, dusze i ciała na wieki gubić, jak właśnie to w wielu książkach najwyraźniej przed oczy stawiłem.

Traktat o władzy i prymacie papieża 39-41

39 Wiadomo zaś, że rzymscy biskupi wraz ze swoimi zwolennikami bronią bezbożnej nauki i bezbożnych kultów. I całkiem wyraźnie odnoszą się do władztwa papieża i jego zwolenników znamiona antychrysta. Paweł bowiem w II Liście do Tesaloniczan 2,3 opisując antychrysta nazywa go "przeciwnikiem Chrystusowym, który się wynosi ponad wszystko, co się zwie i czczone jest jako Bóg, i zasiada w świątyni Bożej jako Bóg". Mówi więc o kimś, kto włada w Kościele, a nie o władcach świeckich, i jego nazywa "przeciwnikiem Chrystusowym", ponieważ wymyślać będzie naukę sprzeczną z Ewangelią i przypisywać sobie będzie Boski autorytet.
40 Wiadomo zaś, że po pierwsze, papież włada w Kościele i pod pozorem powagi Kościoła i służby ustanowił dla siebie to władztwo, jako uzasadnienie bowiem wziął słowa: "Dam ci klucze". Następnie, że nauka papieża w wielu punktach sprzeczna jest z Ewangelią, a papież przypisuje sobie Boski autorytet trojako. Po pierwsze: przypisuje sobie prawo zmieniania nauki Chrystusowej i kultów ustanowionych przez Boga i chce, by jego nauki i jego kulty były pielęgnowane jako Boskie. Po drugie: przypisuje, sobie moc nie tylko rozwiązywania i wiązania w tym życiu, lecz przypisuje sobie też prawo do dusz po tym życiu. Po trzecie: papież nie chce poddać się sądowi Kościoła lub kogokolwiek i stawia wyżej swój autorytet ponad sąd soboru i całego Kościoła. To zaś znaczy: czynić się Bogiem i nie uznawać nad sobą sądu Kościoła lub kogokolwiek. Wreszcie broni z najwyższą srogością tych tak straszliwych błędów i bezbożności i zabija tych, którzy się z tym nie zgadzają.
41 Skoro rzeczy tak się mają, powinni wszyscy chrześcijanie wystrzegać się, by nie stali się uczestnikami bezbożnej nauki, bluźnierstw i niesprawiedliwego okrucieństwa papieża. Dlatego powinni porzucić papieża z jego zwolennikami jako władztwo antychrysta i wykląć je, jak nakazał Chrystus (Mat. 7,15): "Strzeżcie się fałszywych proroków", Paweł zaś w Liście do Tytusa 3,10 nakazał unikać i wykląć bezbożnych doktorów jako "potępienia godnych", a w II Liście do Koryntian 6,14 powiada: "Nie bądźcie wspólnikami niewierzących, jakaż bowiem jest społeczność między światłością a ciemnością?"

Traktat o władzy i prymacie papieża 57:
57 Przeto chociażby nawet biskup rzymski miał prymat z prawa Bożego, jednak skoro broni bezbożnych kultów i nauki sprzecznej z Ewangelią, nie należy okazywać mu posłuszeństwa, owszem, należy mu się przeciwstawić jakby antychrystowi. Błędy papieża są znane i wcale nielekkie.

III Fragment (2 Tes. 2: 1-12) obiecuje, że Bóg objawi „ludziom niegodziwości” i krajom symbole lub znaki, w taki sposób, w jaki Bóg objawi go [antychrysta] w oczach wierzących.

Pomiędzy tymi znakami są:

1 „Zasiądzie w świątyni Bożej, podając się za Boga”(2 Tes. 2:4). Jest on religijną siłą żądającą religijnego posłuszeństwa, zawłaszczając autorytet Kościoła i tyranizując sumienia Chrześcijan. Podobnie: Artykuły Szmalkaldzkie II, IV, 10-14

2 Jest ucieleśnieniem mocy Szatana. Objawia się to:

  1. w fakcie, że objawia się on jako ten „który wynosi się ponad wszystko, co zwie się Bogiem” (2 Tes. 2:4). Jest przeciwnikiem Boga.
  2. w fakcie, że jego sprzeciw wobec Boga jest ukryty i oszukańczy. Przeciwstawia się Bogu poprzez uzurpowanie imienia i miejsca należnego Bogu (2 Tes. 2:4). Szatan ukazuje się, tak jak zazwyczaj, w religijnej formie: „przyjście” Antychrysta jest przeciwstawione „przyjściu” Chrystusa, jego znaki i kłamliwe zjawiska przeciwko cudom Chrystusa, wiara w jego kłamstwa przeciwko wierzew prawdę Chrystusa (2 Tes. 2:10-11)

IV Ponadto, na podstawie wznowionych studiów nad mającymi związek z tematem fragmentami Pisma, potwierdzamy stanowisko Luterańskich Ksiąg Wyznaniowych, że „Papież jest Antychrystem” zwłaszcza od kiedy rzuca on klątwę kościelną na doktrynę uzasadniającą samą tę wiarę i umieszcza siebie jako nieomylną głowę Kościoła.

Tym samym potwierdzamy, że identyfikujemy tego „antychrysta” z papiestwem znanym dzisiaj, co będzie, jak napisano w 2 Liście do Tesaloniczan 2:8, nadal kontynuowane aż do końca czasu, bez względu na to, jaką formę lub przebranie może przyjąć. To wcale nie oznacza ani nie implikuje bezwzględnego potępienia wszystkich członków Kościoła Rzymskokatolickiego, ponieważ, mimo wszystkich błędów nauczanych w tym kościele, Słowo Boże jest tam nadal słuchane, a to Słowo jest  Słowem skutecznym. (Iz. 55:10,11, zobacz też Apologia Konfesji AugsburskiejXXIV, 98 – zacytowane powyżej w punkcie II)

Składamy to wyznanie w pewności wiary. Antychryst nie może nas oszukać jeżeli pozostaniemy pod wpływem objawienia danego nam w słowie Apostolskim(2 Tes. 2:13-17), ponieważ w Bożych łaskawych rządach historią, Antychryst może zwieść tylko tych, którzy „nie przyjęli miłości prawdy” (2 Tes. 2:10-12)

Składamy to wyznanie w pewności nadziei. Antychryst nas nie zniszczy, lecz sam zostanie zniszczony- „ów niegodziwiec, którego Pan Jezus zabije tchnieniem ust swoich i zniweczy blaskiem przyjścia swego.” (2 Tes 2:8)

Odrzucamy pogląd, że dopełnienia tego proroctwa należy poszukiwać w pracach autorytetów władzy polityki świeckiej (2 Tes. 2:5 ; zobacz też Traktat o władzy i prymacie papieża 39).

Odrzucamy pogląd, że nauczanie o Papiestwie będącym Antychrystem oparte jest jedynie na ludzkiej interpretacji historii albo że jest pytaniem otwartym. Utrzymujemy raczej, że nauczanie to oparte jest na objawieniu Boga w Piśmie Świętym, które znajduje swoje wypełnienie w historii. Duch Święty odkrywa to dopełnienie dla oczu wierzących (zobacz też:  The Abiding Word, Tom 2, strona 764). Ponieważ Pismo Święte naucza, że Antychryst ma zostać objawiony i daje nam znaki pod jakimi ma on zostać rozpoznany (2 Tes. 2:6,8), a do tego to proroctwo zostało całkowicie wypełnione w historii i rozwoju Rzymskiego Papiestwa, to właśnie Pismo Święte ujawnia, że Papiestwo jest Antychrystem.

http://www.wels.net/about-wels/doctrinal-statements/antichrist

cytaty z Ksiąg Wyznaniowych Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego ze strony luteranie.pl

tłumaczenie: Natalia Neumann

comments