Ordynacja kobiet po raz kolejny upadła

Ordynacja kobiet po raz kolejny upadła

W dniu dzisiejszym po raz kolejny podjęta została próba wprowadzenia w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w RP ordynacji kobiet na prezbiterów. Aby by....

?Mesjasz? objawił się w Kolonii

?Mesjasz? objawił się w Kolonii

Zdarzą się, iż niektórzy liberalni chrześcijanie, wraz z innymi osobami o poglądach lewicowych, skłonni są do budowania porówn....

Konferencja teologiczna w Wiśle-Jaworniku

Konferencja teologiczna w Wiśle-Jaworniku

W dniach 27-29 kwietnia w Wiśle-Jaworniku odbyła się konferencja teologiczna na temat: „Opętanie demoniczne i egzorcyzm– luterańska perspektywa&rdqu....

Kościół Finlandii pozbywa się konserwatywnych duchownych

Kościół Finlandii pozbywa się konserwatywnych duchownych

Szwedzkojęzyczny finlandzki dziennik HBL donosi, że Kościół Finlandii suspendował 5 księży służących w Ewan....

Wielka Msza we Wrocławiu AD 2015

Wielka Msza we Wrocławiu AD 2015

Jak co roku w dniu 21 marca – tym razem w 330   rocznicę urodzin Jana Sebastiana Bacha, w ewangelickim Kościele św. Krzysztofa we Wrocławiu miał....

Kto brał udział  w Ostatnią Niedzielę po Epifanii, dnia 29 stycznia 2012 r. o godzinie 15.00 w uroczystej konsekracji i instalacji nowego Biskupa Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania w Republice Czeskiej w kościele św. ap. Piotra i Pawła w Czeskim Cieszynie, ten mógł usłyszeć wiele języków, ale zauważyć jeden Kościół, zobaczyć wiele różnych strojów liturgicznych, ale jeden Kościół.

Tak też było w Jerozolimie w dniu Zesłania Ducha Świętego (Dz 2) – wiele języków, ale jedno serce i jeden Kościół.

Tutaj w Czeskim Cieszynie słyszeliśmy takie języki jak: czeski, słowacki, polski, angielski, niemiecki, fiński, węgierski. Wszyscy modlili się w swoim języku o dary Ducha Świętego, o błogosławieństwo Boże dla nowego Biskupa Elekta ks. Jana Wacławka.

Uroczystośc rozpoczęła się od procesjonalnego wejścia do kościoła ap. Piotra i Pawła duchowieństwa luterańskiego z Czech (oprócz duchowieństwa SCEAV, przedstawiciele LECAV: ks. biskup Jan Niedoba, księża: Szpakowie, Rafał Bukowiecki, Fryderyk Pieter, Ladislav Devečka, z Luterańskiego Kościoła (ECAV) w Pradze nowy superintendent Marián Čop i ks. Jaroslav Kratka z Brna) ze Słowacji (księża biskupi: generalny biskup Miloš Klátik i obydwaj biskupi diecezjalni: Milan Krivda oraz Slavomír Sabol), z Polski (księża biskupi: Jerzy Samiec, Jan Szarek, Janusz Jagucki, Paweł Anweiler, Tadeusz Szurman; księża: Jan Badura, Roman Dorda, Grzegorz Giemza, Jan Gross, Zbigniew Kowalczyk z diakon Aleksandrą Kowalczyk, Marek Londzin, Janusz Sikora, Piotr Wowry), a także duchowieństwa Kościołów Czeskiej Rady Ekumenicznej i Kościoła Rzymsko-Katolickiego. Na uroczystośc przybyli także przedstawiciele bratnich i siostrzanych Kosciołów  z Węgier, Niemiec, Finlandii, z Ameryki i z innych krajów.

Po liturgicznym powitaniu, słowo powitania gości wypowiedzieli: ks. biskup senior dr Stanisław Piętak i miejscowy nowy proboszcz ks. dr Marcin Piętak, liturgię natomiast odprawili księża: prezes Synodu Bogdan Taska, wiceprezes Synodu, radca Jan Cieślar i senior Senioratu Cieszyńskiego V. Volny, jnr.

Uroczystej konsekracji i instalacji przewodniczyli biskupi: St. Piętak, V. Volny, J. Samiec i M. Klátik, którzy przekazali sukcesję apostolską zwyczajem apostolskim przez modlitwę i nałożenie rąk na głowę Biskupa Elekta. Ponadto w najważniejszym obrzędzie tej uroczystości, czyli nakładania rąk brali udział: Arcybiskup senior Jukka Paarma, em. Prymas Finlandii, biskupi: wiceprezydent Światowej Federacji Luterańskiej, węgierski biskup ks. prof. dr  hab. Tamás Fabiny, polscy biskupi: dr Jan Szarek, Paweł Anweiler i Tadeusz Szurman, słowaccy biskupi diecezjalni: Milan Krivda i Slavomír Sabol, prezydent Czeskiej Rady Ekumenicznej synodalny senior Ewangelickiego Kościoła Czeskobraterskiego Joel Ruml.

Dziekując Biskupowi Seniorowi za 5 - letnie posługiwanie biskupie w Kościele, ks. biskup Jan Wacławek nałożył mu w imieniu Kościola nowy krzyż biskupi.

Kazanie na tekst Ew. św. Jana 5,23: Jeśli kto mnie miłuje, słowa mojego przestrzegać będzie, i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemu, i u niego zamieszkamy.wygłosił Ks. Biskup Jan Wacławek (Tekst kazania znajduje się na innym miejscu). Po kazaniu nowy Biskup w słowie podziękowania dzi ękując m.in. swoim najbliższym wspomniał swoich wierzących rodziców: matkę ewangeliczkę i przedwcześnie zmarłego ojca katolika, wspomniał także całą katolicką pobożną rodzinę ojca, z której dwie siostry ojca zostały katolickimi zakonnicami (jedna z nich zmarła, była w Mikołowie w klasztorze Sióstr Boromeuszek przełożoną i bardzo cenioną tam siostrą), oraz obecnego na wózku inwalidzkim kuzyna – księdza katolickiego.

Następnie składano  życzenia nowemu Biskupowi:  

- w imieniu wszystkich biskupów i Luterańskiego Kościoła Finlandii ks. arcybiskup - prymas senior Jukka Paarma,

- w imieniu Czeskiej Rady Ekumenicznej i wszystkich przedstawicieli Kościołów Członkowskich (obecni byli m.in. reprezentujący Kościoły czeskie:ks. dr Tomasz Butta patriarcha Husyckiego Kościola Czechosłowackiego, biskup Dušan Hejbal wraz  z delegacja ze Starokatolickiego Kościola Czech, biskup Kościola Braterskiego, Superintendent Kościoła Metodystycznego,oraz  przedstawiciele pozostałych Kościołów) życzenia złożył Prezydent Czeskiej Ekumeny ks. synodalny senior Joel Ruml. 

- w imieniu Kościoła Rzymsko – Katolickiego życzenia przekazał Biskup Ordynariusz Ostrawsko-Opawski František Václav Lobkowicz z Ostrawy.

- W imieniu Martin-Luther-Bund w Erlangen życzenia złożył generalny sekretarz ks. dr hab. Rainer Stahl.

- w imieniu Kościola SKEAW jego kurator mgr inż. Karol Cieślar.

Następnie zebrano ofiarę przeznaczoną na potrzeby misji w Somalii. 

Spowiedź w języku czeskim odprawił ks. senior Tomasz Tyrlik, nowy zastępca obecnego biskupa, a liturgię eucharystyczną (Wieczerzy Pańskiej) w języku polskim odprawił ks. biskup Jan Wacławek. Liturgię pokomunijną odprawili księża biskupi: Stanisław Piętak i Jan Wacławek, natomiast błogosławieństwa w języku fińskim udzielił ks. arcybiskup Jukka Paarma.

Uroczystość zakończono hymnem reformacyjnym: „Grodem mocnym” (w Polsce: „Warownym grodem”). Na organach grał syn Biskupa – nauczyciel i wspaniały organista Tomasz Wacławek. W nabożeństwie wzięła też udział: orkiestra, zespół młodzieżowy i  chóry. Oprawa muzyczna była doskonała.

Niech Pan Kościoła wspiera swoim błogosławieństwem nowego Biskupa. „Ad multos annos”.

Więcej zdjęć w galerii

* * *

KS. MARCIN LUTER O POWOŁANIU, SUKCESJI APOSTOLSKIEJ I ORDYNACJI

Ks. dr Marcin Luter w swym Komentarzu do Listu św. Pawła do Galacjan (1531, wydanym 1535) mówi, że wszyscy powołani do służby w Kościele przez Apostołów, a więc ich uczniowie, jak np. Tymoteusz i Tytus, Apostoł Paweł ustanowił biskupami jako swoich następców i polecił im, aby oni to samo czynili (wg Tytusa 1,5.7 i następne). Ci biskupi powoływali następnych biskupów jako swoich następców. Luter pisze: „Tak było aż do naszych czasów i będzie aż do końca świata.” Tak więc Luter uznawał prawidło „sukcesji apostolskiej” wywodzącej się od apostołów, służby w Kościele wykonywanej przez biskupów, którzy są nosicielami tego ministerium. On nie zna innych prawideł ustanawiania sług Bożych, jak te, które zawarte są w Piśmie Świętym. Tak więc reformacja luterańska także po roku 1530 żadnego innego porządku nie wprowadziła jak „rite vocatus” tzn. wg dotychczasowego powołania przez rytu Kościoła Powszechnego.

Ponieważ jednak wówczas w Niemczech nie było biskupa, któryby ordynował luterańskich księży i biskupow, dlatego z konieczności musieli to czynić księża (prezbiterzy), którzy nie byli biskupami (np. sam ks. dr M. Luter czy Ks. J. Bugenhagen), ale ordynowani (święceni) uprzednio przez biskupów katolickich. Czynili to zawsze zgodnie z kanonami IV Synodu Nicejskiego z roku 325, przez trzech ordynowanych duchownych (Synod powiada, że biskupa powinien święcić biskup w asyście dwóch prezbiterów) . Tak więc została zachowana „prezbiterska sukcesja” w Kościołach reformacyjnych (luterański, reformowany i unijny), o której mówił w roku 1971 niemiecki kardynał Walther Kasper.

Aczkolwiek taka forma choć znana już była wcześniej i później w Kościele katolickim nie jest zupełnie normalna, choć i wtedy oprócz biskupów wkładali także podczas ordynacji prezbiterów (księży) także prezbiterzy (księża) i tak czynią po dzień dzisiejszy zarówno w Kościołach luterańskich, reformowanych i unijnych, jak i w Kościołach katolickich (rzymskokatolicki i starokatolicki).

W żadnym wypadku nie można więc mówić, ze luterański urząd Kościoła wywodzi się z „powszechnego kapłaństwa wszystkich wierzących”, bo jest osobnym ustanowieniem Bożym, zarówno ustanowieniem przez Jezusa Chrystusa (powołanie apostołów i tchnienie na nich Ducha Świętego), jak również powołaniem przez samych apostołów, którzy powołali i wyświęcili przez modlitwę i nałożenie rąk na głowy pierwszych biskupów, prezbiterów (księży) i diakonów wybranych ze zboru i mających służyć poszczególnym zborom oraz całemu Kościołowi.

Tak więc ordynowana służba Kościoła jest pochodzenia apostolskiego. Dlatego sam Luter nazywał tę służbę „urzędem apostolskim” i „urzędem Chrystusowym”. Luter uważał, że urząd apostolski koniecznie musi istnieć, aby było zwiastowane Słowo Boże i były sprawowane Sakramenty święte zgodnie z ustanowieniem Chrystusa Pana. Dlatego biskup, prezbiter (ksiądz) i diakon musi to wiedzieć, że „jego służba nie jest „jego”, ale Chrystusową” służbą. W akcie ordynacji, czy konsekracji jest obecny sam Jezus Chrystus „biskup dusz naszych” (wg 1 P 2,25), który na modlitwę ordynacyjną (konsekracyjną) odpowiada posłaniem Swego Ducha Świętego. Wywyższony Pan ordynowanego posila, błogosławi i prowadzi poprzez Ducha Świętego.

(Patrz: Służba duchowna w Kościele – wg ks. prof. dr. Wolfharta Pannenberga, luterańskiego teologa niemieckiego urodzonego w roku 1928. Profesor teologii systematycznej w Wuppertalu (1958-1961), w Mainz (1961-1968), Chicago (1963), w Harvard (1966), Claremont School of Theology (1967), od 1968 w München).

* * *

Nieco inaczej niż w Niemczech u początków Reformacji XVI wieku było w Szwecji i w Finlandii. Tam luteranie zachowali od samego początku historyczną sukcesję apostolską biskupów przez to, że ostatni (30) do roku 1534 (do śmierci) rzymsko-katolicki biskup Diecezji Västerås Petrus Magnus (szw. Peder Månsson) konsekrowany na biskupa przez papieża Klemensa VII w Rzymie, konsekrował dnia 22 września 1531 r. wg rytu rzymskiego pierwszego luterańskiego arcybiskupa Uppsali ks Laurentiusa Petri Narciusa i taki starokościelny zwyczaj konsekracji biskupa wyłącznie przez biskupów pozostał po dzień dzisiejszy w Szwecji.

Jeden z największych arcybiskupów Uppsali i prymas Szwecji ks. prof. dr Lars Olof Jonathan (Nathan) Söderblom (ur. 15 stycznia 1866 w Trono, zmarł 12 lipca 1931 r. w Uppsali), w dniu 16 sierpnia 1925 r, konsekrował w Uppsali oprócz biskupa szwedzkiego także słowackiego biskupa Jura(j)a Janoška, a w dniu 6 września 1928 r. w Modrej k. Bratysławy wraz z biskupem J. Janošką konsekrował słowackiego biskupa elekta Dušana Fajnora, któremu nałożył złoty krzyż biskupi z następującym łacińskim inscriptem: „Episcopum evangelicae Slovakiensem dioeceseos occidentalis benedicit frater Uppsalensis MCMXXVIII”, to znaczy po słowacku: „Biskupovi evanjelického slovenského západného dištriktu žehná upsalský brat 1928.”, a po polsku: „Biskupowi ewangelickiej zachodniej diecezji słowackiej błogosławi brat uppsalski 1928”.

Ze Słowacji już poprzez słowackich biskupów sukcesja apostolska dotarła do Czech (otrzymali ją biskupi: Wł Kiedroń, W. Stonawski (J. Niedoba), V. Volny, dr St. Piętak i J. Wacławek), a następnie poprzez biskupów słowackich i czeskich także do Polski (otrzymali ją biskupi: dr J. Narzyński, dr J. Szarek, J. Jagucki, P. Anweiler, J. Cieślar, i J. Samiec). Od upadku komunizmu biskupi szwedzcy i fińscy, oraz biskupi innych krajów, biorą czynny udział także w konsekracjach biskupów ewangelickich w całej Europie (Czechy: dr St. Piętak i J. Wacławek; w Polsce: dr J. Szarek, M. Warczyński, M. Cieślar (+), J. Jagucki, J. Samiec i prof. dr M. Hintz). Zarówno biskupi słowaccy, czescy i polscy, jak przede wszystkim biskupi krajów skandynawskich i nadbałtyckich wraz z biskupami angliakńskimi biorą czynny udział w konsekracjach i instalacjach biskupów ewangelickich i anglikańskich na całym świecie (np. Niemcy, Austria, Rosja, Węgry, Słowacja, Czechy, Stany Zjednoczone, Afryka, Indie, Ameryka Południowa)

W ramach kontaktów ekumenicznych i zgodnie z Pragmatyką Służbową Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego Polsce dwukrotnie w konsekracjach polskich luterańskich biskupów czynny udział brali biskupi innych Kościołów Chrześcijańskich: Starokatolickiego Unii Utrechckiej (Polskokatolickiego), Prawosławnego, Rzymskokatolickiego i Ewangelicko – Reformowanego u biskupa Ryszarda Bogusza (Wrocław), oraz Starokatolickiego Unii Utrechckiej (Polskokatolickiego) u biskupa T. Szurmana (Katowice). Także wszyscy polscy  biskupi luterańscy oraz arcybiskup prawosławny brali czynny udział w konsekracji i instalacji reformowanego biskupa Marka Izdebskiego w Warszawie.

Tak więc dzisiaj historyczna „sukcesja apostolska” biskupow ewangelickich jest obecna prawie we wszystkich Kościołach Ewangelickich na świecie. A na mocy podpisanej przez luteran i anglikanów w dniu 29 czerwca 1995 r. w fińskiej miejscowości Porvoo "Deklaracji z Porvoo" w sprawie wspólnego urzędu kościelnego, oraz wspólnoty ołtarza i ambony, a więc interkomunii i intercelebracji, odtąd zarówno przy święceniach biskupów u anglikanów, jak i u luteran musi być, co najmniej jeden biskup odmiennej konfesji. Podobnie zresztą jest przy święceniach biskupów anglikańskich i starokatolickich Unii Utrechckiej.

Reasumując stwierdzamy, że luteranie i anglikanie posiadają już wspólną niepodważalną sukcesję apostolską urzędu Kościoła biskupów, prezbiterów (księży, pastorów) i diakonów.

comments