Ordynacja kobiet po raz kolejny upadła

Ordynacja kobiet po raz kolejny upadła

W dniu dzisiejszym po raz kolejny podjęta została próba wprowadzenia w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w RP ordynacji kobiet na prezbiterów. Aby by....

?Mesjasz? objawił się w Kolonii

?Mesjasz? objawił się w Kolonii

Zdarzą się, iż niektórzy liberalni chrześcijanie, wraz z innymi osobami o poglądach lewicowych, skłonni są do budowania porówn....

Konferencja teologiczna w Wiśle-Jaworniku

Konferencja teologiczna w Wiśle-Jaworniku

W dniach 27-29 kwietnia w Wiśle-Jaworniku odbyła się konferencja teologiczna na temat: „Opętanie demoniczne i egzorcyzm– luterańska perspektywa&rdqu....

Kościół Finlandii pozbywa się konserwatywnych duchownych

Kościół Finlandii pozbywa się konserwatywnych duchownych

Szwedzkojęzyczny finlandzki dziennik HBL donosi, że Kościół Finlandii suspendował 5 księży służących w Ewan....

Wielka Msza we Wrocławiu AD 2015

Wielka Msza we Wrocławiu AD 2015

Jak co roku w dniu 21 marca – tym razem w 330   rocznicę urodzin Jana Sebastiana Bacha, w ewangelickim Kościele św. Krzysztofa we Wrocławiu miał....

 

Wydawnictwo Centrum Misji i Ewangelizacji Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP w Dzięgielowie wydało w Ośrodku Wydawniczym „Augustana” w Bielsku – Białej książkę ks. Jana Grossa pod tytułem: Pochodzenie sukcesji apostolskiej polskich biskupów luterańskich .

„Potrzebna książka”, jak ją nazwał ks. radca Jan Badura z Pszczyny, jest przeznaczona przede wszystkim dla chrześcijańskich teologów, ale także dla wiernych Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce i w sąsiednich krajach (Zaolzie), którzy by coś więcej i głębiej chcieli dowiedzieć się o luterańskim Urzędzie zwiastowania Słowa Bożego oraz sprawowania i udzielania Sakramentów Świętych.

Autor książki ks. Jan Gross, wieloletni przewodniczący Synodalnej Komisji ds. Liturgii i Muzyki Kościelnej, jak również wieloletni przewodniczący Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej, Prezes XI Synodu Kościola (2002-2007), oraz wieloletni radca Konsystorza zajmował się nie tylko zagadnieniami liturgicznymi i ekumenicznymi ale także chrześcijańską symboliką i historią Kościoła. Stąd zagadnienia poruszone w książce to nie tylko historia Kościoła i symbolika ale przede wszystkim historia, powstanie i kontynuacja w Kościele URZĘDU KOŚCIOŁA.

W słowie wstępnym ks. radcy Jana Badury jest powiedziane, że luteranizm nigdy nie kwestionował urzędu Kościołów historycznych, zwłaszcza Kościoła, z którego luteranizm wyszedł, choć odwrotnie było i jest różnie.

Autor książki zajmuje się przede wszystkim funkcją praktyczną przekazywania tego urzędu, czyli „sukcesją apostolską”, nieprzerwanym od czasów apostolskich po dzisiejsze czasy łańcuchem przekazywania tego urzędu. Względy historyczne spowodowały, że nie zawsze luteranizm mógł zachować ten łańcuch nieprzerwanego urzędu episkopalnego (biskupiego), a więc i episkopalną sukcesję apostolską, ale nigdy w luteranizmie nie był przerwany łańcuch sukcesji u prezbiterów ( u księży!).

W Polsce w Kościele Ewangelicko-Augsburskim [Luterańskim] przez wiele wieków praktykowana była prezbiterska sukcesja urzędu Kościoła poprzez tzw. „linię prezbiterską urzędu ”.

Natomiast po II wojnie światowej, a zwłaszcza poprzez Pragmatykę Służbową z roku 1999 wprowadzono podobnie jak to jest w innych krajach „linię episkopalną (biskupią) urzędu Kościoła ” na wzór przede wszystkim luterańskich krajów skandynawskich i nadbałtyckich (Prezbiterska sukcesja luteranizmu w Polsce pochodzi z Łotwy).

W luterańskiej Szwecji nigdy nie została przerwana „episkopalna linia urzędu Kościoła ”, a więc linia przekazywania urzędu biskupiego, a przez niego także posłannictwo prezbitera i diakona (jeden urząd w trzech posługach).

Stąd w Polsce w Kościele Ewangelicko – Augsburskim [Luterańskim] obecne są różne „linie sukcesji apostolskiej”:

  1. Prezbiterska, luterańska linia sukcesji apostolskiej ” naszego Kościoła wywodząca się z Łotwy ( a może poprzez Łotwę nawet i ze Szwecji?) od ks. superintendenta generalnego prof. dr. Gustawa Reinholda von Klota, który w dniu 6 grudnia 1842 r. w kościele św. Trójcy w Mitau ordynował późniejszego superintendenta generalnego w Warszawie ks. biskupa Paula Woldemara von Evertha (1875-1895), który z kolei ordynował na księdza w roku 1884 w Warszawie późniejszego biskupa – męczennika ks. superintendenta generalnego Juliusza Burschego (1904-1942), a On z kolei ordynował na księdza (prezbitera) w roku 1912 w Warszawie późniejszego naszego biskupa adiunkta ks. Zygmunta Michelisa (Bp Z. Michelis konsekrował na biskupa ks. Karola Kotulę w r. 1953 i ordynował niektórych księży). Ks. biskup Juliusz Bursche ordynował na księdza w roku 1931 późniejszego naszego biskupa Kościoła ks. prof. dr Andrzeja Wantułę (1959-1975). Wszyscy więc ordynowani nasi księża w latach 1875 – 1975 przez biskupów: Juliusza Burschego, Zygmunta Michelisa i Andrzeja Wantułę posiadają co najmniej prezbiterską sukcesję apostolską.
  2. Episkopalna linia uppsalska (katolicko – luterańska )” sięgająca od czasów papieża Klemensa VII (1523 r.), poprzez szwedzkiego, rzymskokatolickiego biskupa Petrusa Magni, szwedzkiego luterańskiego arcybiskupa Nathana Söderbloma, słowackich biskupów Jura(ja) Janoškę i Dušana Fajnora, którym „ uppsalski brat pobłogosławił ” i przekazał historyczną nieprzerwaną sukcesję apostolską są objęci łańcuchem tejże sukcesji biskupiej. Do Polski dotarła ona po II wojnie światowej bezpośrednio poprzez słowackich biskupów generalnych: Jana Michalko, Pavla Uhorskai, Juliusa Filo (jun.) i Miloša Klatika oraz poprzez czeskich biskupów: Władysława Kiedronia, Wilhelma Stonawskiego, Władysława Volnego, Stanisława Piętaka, Jana Wacławka i Jana Niedobę. Szwedzka linia nieprzerwanej sukcesji apostolskiej biskupów została również przekazana bezpośrednio polskim biskupom luterańskim poprzez biskupów szwedzkich: Torda Harlina i Ragnera Perseniusa (obydwaj z Uppsali) ostatnim trzem biskupom Kościoła w Polsce oraz dziś już nieżyjącemu biskupowi diecezjalnemu Diecezji Warszawskiej ks. Mieczysławowi Cieślarowi, który zginął w wypadku samochodowym pod Łodzią, dnia 18.04.2010 r. wracając z uroczystości żałobnych w Warszawie poświęconych tym, którzy zginęli pod Smoleńskiem w dniu 10 IV 2010 r.

Ta sama linia sukcesji biskupiej została przekazana do Polski także bezpośrednio przez biskupów fińskich – Kalevi Toiviainen, który przekazał sukcesję apostolską biskupowi Michałowi Warczyńskiemu, a kolejni fińscy biskupi: Rimpilainen, Kortekangas i Peura przekazali ją kolejnym polskim biskupom Kościoła: Janowi Szarkowi, Januszowi Jaguckiemu i Jerzemu Samcowi. Natomiast Biskup pomocniczy fińskiej Archidiecezji w Turku, Karlo Kalliali przekazał szwedzko-fińsko-anglikańską sukcesję apostolską ks. biskupowi prof. dr hab. Marcinowi Hintzowi w Sopocie, biskupowi diecezji pomorsko-wielkopolskiej.

3. „Episkopalna linia rzymska zwana raczej „linią kardynała Scipione Rebiby” (1541), nawiązuje do ks. kardynała Scipione Rebiby. Z tą linią bezpośrednio powiązanych jest większość rzymsko-katolickich biskupów, ale także wszyscy biskupi starokatoliccy (Unii Utrechckiej). Prawdopodobnie poprzez biskupa starokatolickiego Wacława M. Bartłomieja Przysieckiego z Płocka miał mieć episkopalne powiązanie z tą linią polski, luterański biskup adiunkt Zygmunt Michelis, natomiast poprzez rzymskokatolickiego wrocławskiego biskupa pomocniczego Jana Tyrawę oraz biskupów starokatolickich: Wiesława Skołuckiego (Wrocław) i jego biskupa pomocniczego Zygmunta Koralewskiego (+) – biskup Ryszard Bogusz, zaś poprzez biskupów starokatolickich: Jerzego Szotmillera i Eugeniusza Stelmacha (bp in pectore) – ks. biskup Tadeusz Szurman z Katowic.

Tym samym z linią sukcesji apostolskiej „Rebiby” związani są także wszyscy biskupi ewangeliccy, których w kraju i za granicą współkonsekrowali polscy biskupi: Ryszard Bogusz (Wrocław) i Tadeusz Szurman (Katowice).

4. „Episkopalna linia prawosławna (wschodnia)” została przekazana przez nałożenie rąk na głowę biskupa Ryszarda Bogusza z Wrocławia i biskupa Kościoła ewangelicko-reformowanego Marka Izdebskiego z Warszawy przez Arcybiskupa Jeremiasza, Prezesa Polskiej Rady Ekumenicznej.

Arcybiskup Wrocławsko-Szczeciński Jeremiasz (Jan Anchimiuk) otrzymał „chirotonię biskupią ” w Warszawie, dnia 13 marca 1983 r., z rąk metropolity Bazylego oraz pozostałych arcybiskupów i biskupów prawosławnych w soborze (w katedrze) św. Marii Magdaleny w Warszawie, na Pradze.

 

W zaprezentowanym powyżej opracowaniu książkowym wraz z niektórymi zdjęciami biskupów oraz z konsekracji i ordynacji księży znajduje się też dokładny opis kto komu i kiedy udzielił sukcesji apostolskiej, jak przebiega jej łańcuch.

To bardzo ciekawe książkowe opracowanie ks. Jana Grossa polecamy wszystkim zainteresowanym URZĘDEM ZWIASTOWANIA SŁOWA BOŻEGO I SPRAWOWANIA SAKRAMENTÓW ŚWIĘTYCH w Kościele Ewangelicko-Augsburskim [Luterańskim) w Polsce i w sąsiednich krajach (Szwecja, Finlandia, Łotwa, Litwa, Estonia, Rosja, Słowacja, Czechy)

Książkę można nabyć w księgarniach „WARTO” w Cieszynie i w Krakowie, oraz w „AUGUSTANIE” w Bielsku-Białej i na zamówienie w ewangelickich kancelariach parafialnych.

Fragment książki można pobrać z naszego działu pobierania plików

comments